مجنونت هستم تو لیلای من باش زیرا...

من به بودنش نیازمند شدم. 

وقتی که دیگر رفت 

من به انتظار امدنش نشستم. 

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد 

من او را دوست داشتم. 

وقتی که او تمام کرد 

من شروع کردم. 

وقتی او تمام شد 

من اغاز شدم. 

و چه سخت است تنها متولد شدن 

مثل تنها زندگی کردن است 

مثل تنها مردن!

به نام  خدا

با تو همه رنگهاي اين سرزمين را اشنا مي بينم

با تو همه  رنگهاي اين سرزمين مرا نوازش مي كنند

با تو اهوان اين صحرا دوستان همبازي من اند

با تو كوهها هاميان وفا دار من اند

با تو زمين گهواره اي است كه مرا در اغوش خود مي خواباند

ابر حريري است كه بر گهواره من كشيده اند

و طناب گهواره ام را مادرم .كه در پس اين كوهها همسايه ماست در دست خويش دارد

با تو دريا با من مهرباني ميكند

با تو پرندگان اين سرزمين خواهران سرزمين من اند

با تو سپيده هر صبح  به گونه ام بوسه مي زند

با تو نسيم هر لحظه گيسوانم را شانه مي كند

با تو من با بهار مي رويم

با تو من در شيره هر نبات مي جوشم

با تو من در هر شكوفه مي شكفم

با تو من در طلوع لبخند مي زنم

در هر تندر فرياد شوق مي كشم

در حلقوم مرغان عاشق مي خوانم

در غلغل چشمه ها مي خندم

د ناي جويباران زمزمه مي كنم

با تو من در لوح طبيعت پنهانم

در رگ جاري .در نبض.........

با تو من زندگي را شوق را زيبايي را مهرباني پاك خداوندي را مي نوشم

با تو من در خاوت اين صحرا در غربت اين سرزمين در سكوت اين اسمان

در تنهايي اين بي كسي.غرقه خوروش جمعيم..

درختان برادران من اند پرندگان  خواهران من اند

و گلها كودكان من اند.و اندام هر صخره مردي از خويشان من اند

و نسيم ها قاصدان  بشارت گوي من اند

و بوي باران بوي پونه بوي خاك

شاخه هاي شسته باران خورده (پاك) همه خوشترين يادگارهاي من

شيرين ترين يادگاري هاي من اند

بي تو من........

خاموش مي شود (لبهايش به خنداني روشن است اما اواي نرم

 ان پرنده نامراي كه در حنجر پنهاني دارد ناگهان گره مي خورد)

ريشه هاي نرم سر استين پوستين را كه به نرمي تن قاصدك مي ماند

اهسته نرم سرشار از احتياط مملو از كنجكا.اما بي تاب از انتظار

بر نوك بيني .گوشه لب.ميان دو ابرو .قله چانه.سيب گردن.او مي نوازد.

اندك اندك .ارام ارام.يواش يواش

بي تو رنگهاي اين سرزمين را بيگانه مي بينم

بي تو نگهاي اين سرزمين مرا مي ازارند

بي تو اهوان اين سرزمين گرگان هار من اند

بي تو كوهها ديوان سياه و زشت خفته اند

بي تو زمين قبرستان پليد.و غبار الودي است.

كه مرا در خود به كينه مي فشرد

ابر كفن سفيدي است كه بر گور خاكي من گسترداند

و طناب گهواره ام را از دست مادرم ربوداندو بر گردنم افكنده اند

سرش در چنگ خليفه اي است كه در پس اين كوهها شب وروز در كمين من است

بي تو دريا گرگي است كه اهوي معصوم مرا مي بلعد

 بي تو پرندگان اين اين سرزمين سايه هاي وحشت و ابابيل  بلايند.

بي تو سپيده هر صبح لبخند نفرت بار دهان خميازه اي است

بي تو نسيم هر لحظه رنجهاي  خفته را در سرم پيدا مي كند

بي تو من با بهار مي ميرم بي تو من در عطر ياسها مي گريم

بي تو من در شيره هر نبات رنج هنوز بودن را

و جراحت روزهاي را كه چنان زنده خواهد ماند لمس مي كنم

بي تو من با هر برگ پائيزي مي افتم

بي تو من در چنگ طبيعت مي خشكم

بي تو زندگي را شوق را بودن را عشق را زيبايي را

مهرباني پاك خداوندي را از ياد مي برم

بي تو مرگ را پژمردگي را نيستي را كينه را نفرين خشمگين خداوندي را

بي تو من در خلوت اين صحرا در غربت اين سرزمين در سكوت اسمان

در تنهايي اين بي كسي نگهبان سكوتم

جانب در گرو نو اميدي را راهب معبد خاموشي سالك راه فراموشي ها باغ پژمرده پامال زمستانم

درختان هر كدام قامت دشنامي پرندگان هر كدام سايه نفريني گلها هر كدام خاطره رنجي

شبه هر صخره ابليسي .ديوي غولي .گنگ پر كينه فروخفته  كمين كرده مرا بر سر راه!

باران زمزمه گريه در دل من بوي پونه  يك پيغامي نه براي دل من 

بوي خاك تكرار دعوتي براي خفتن من

شاخه هاي غبار گرفته .باد خزاني خرده  پيك تلخ ترين  يارهاي همراه من اند

من پر شكوه ترين سروده هاي عالم را در ستايش تو اي دختر افتاب خواهم سرود

من پر شور ترين ترانه هاي عاشقي را كه برخوردارترين معشوقان

جهان از ان نسيبي نبردهاند برايت خواهم ساخت

اي غزل هاي دل من .كلماتي  را  در كار زيبايي هاي زيباي  تو بر خواهم گزيد

كه سليمان را نيز كه زبان پرندگان مي داند از كبوتران  عاشق شعر خدا را اموخته است

و پيشگاه چشمان ازرده معشوق خويش چنان از شرم پريشان كند

كه هرگز سر از گريبان بر نتواند داشت

و من در استانه تو اي قدسي مهراب  معبد مهر چنانت به درد و اشك دعا خواهم گفت

كه خدايان همه عصر ها از پرستندگان پارساي خويش  از همه زاهدان شب زنده دار خويش

به همه عارفان مشتاق با عاشقان گداخته خويش كه در همه امت ها دعايشان گفته اند

و به گرم ترين اورادشان  عبادت كرداند سرد گردند.

مرد پاك را نيز زندگي و زمان تنها نمي گذارند .

 زندگي از او دفاع مي كند ، زمان تبرئه اش مي كند .

 پليدان هرگز پاكدامني رانمي توانند آلود .

هر چند سنگ ها را بسته و سگ ها را رها كرده باشند !

از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است.

فاطمه یک زن بود ، آنچنان که اسلام می خواهد که زن باشد.

تصویر سیمای او را پیامبر ، خود رسم کرده بود و او را در کوره های سختی و فقر و مبارزه و آموزش های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود. وی در همه ابعاد گوناگون ((زن بودن)) نمونه شده بود.

مظهر یک دختر در برابر پدرش

مظهر یک همسر در برابر شویش

مظهر یک مادر در برابر فرزندانش

مظهر یک زن مبارز و مسئول در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش وی خود یک امام است.یعنی یک نمونه مثالی ، یک تیپ ایده آل برای زن ، یک اسوه ، یک شاهد برای هر زنی که می خواهد شدن خویش را خود انتخاب کند.او با طفولیت شگفتش ، با مبارزه مدامش در دو جبهه داخلی و خارجی ، در خانه پدرش ، خانه همسرش ، در جامعه اش ، در اندیشه و رفتار و زندگی اش ، چگونه بودن را به زن پاسخ می داد.

نمی دانم از او چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟ خواستم از بوسوئه تقلید کنم ، خطیب نامور فرانسه که روزی در مجلسی با حضور لوئی ، از مریم سخن می گفت.گفت هزار و هفتصد سال است که همه سخنوران عالم درباره مریم ، داد سخن داده اند.هزار و هفتصد سال است که همه فیلسوفان و متفکران ملت ها در شرق و غرب ، ارزش های مریم را بیان کرده اند.هزار و هفتصد سال است که شاعران جهان ، در ستایش مریم همه ذوق و قدرت خلاه شان را بکار گرفته اند.هزار و هفتصد سال است که همه هنرمندان ، چهره نگاران و پیکره سازان بشر ، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندی های اعجازگر کرده اند.اما مجموعه گفته ها و اندیشه ها و کوشش ها و هنرمندی های همه در طول این قرن های بسیار ، به اندازه این کلمه نتوانسته اند عظمت های مریم را بازگویند که :

((مریم مادر عیسی است))

 و من خواستم با چنین شیوه ای از فاطمه بگویم ، باز درماندم :

خواستم بگویم

فاطمه دختر خدیجه بزرگ است

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم

فاطمه دختر محمد (ص) است

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم

فاطمه همسر علی (ع) است

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم

فاطمه مادر حسنین است

دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم

فاطمه مادر زینب است

باز دیدم که فاطمه نیست.

نه ، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست.

                    فاطمه ، فاطمه است.

دکتر علی شریعتی

از باغ می برند تا چراغانی ات کنند

 تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پر کرده اند صبح تو را ابرهای تار

  تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند

   این بار می برند که زندانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

  از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند!

ای گل گمان نکن به شب جشن می روی

 شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

  گاهی نشانه ایست که قربانی ات کنند

فاضل نظری

حسین (ع) بیشتر از آب تشنه لبیک بود

افسوس که بجای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند

و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند

دکتر علی شریعتی 

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود

گاهی تمام حادثه از دست می رود

 گاهی همان کسی که دم از عقل می زند

 در راه هوشیاری خود مست می رود

 گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

 وقتی که قلب خون شده بشکست، می رود

 اول اگرچه با سخن از عشق آمده است

 آخر، خلاف آنچه که گفته است می رود

 وای از غرور تازه به دوران رسیده ای

 وقتی میان طایفه ای پست میرود

 هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ

 بر ما هرآنچه لایقمان هست می رود...